De school waar ik ‘meer mens’ (humanior) werd, heeft een mooi gebruik: ze laat enkele keren per jaar van zich horen middels een fraai tijdschriftje.

In elk nummer wordt een oud-leerling opgezocht. Merkwaardige vaststelling: wat in de humaniora amper verschillende mensen leken, zijn nu de bonte verscheidenheid zelf.

Bij wijze van rode draad neemt de redacteur een rode stoel mee. De rode stoel komt telkens mee in beeld, gelinkt aan een interesse of bezigheid van de bezochte oud-leerling.

Een kinesist omzwachtelde de stoel. Bij mij werd hij een fotografisch object: onscherp, gereflecteerd, een tweede plan bij een foto die maar deels is te zien.

Een rode stoel als file rouge. Mooi idee.

Het was enkele maanden stil hier.

Toevallig? Niet echt. Zonder contacten met andere mensen grijp ik onmiddellijk naar de noodrem. De voorbije tijd ging de slinger een beetje de andere kant uit. Tientallen cursisten en collega’s, massa’s toffe mensen. En dan voelt het even minder nodig ook virtuele communicatie te onderhouden. Eens de rol gelost, krijg je de wind in het gezicht, weet elke baanrenner.

Maar kijk, al vroeg na de winter ontwaakt deze jongen uit zijn ’slaapje’.

Gisterenavond een fijne avond gehad.

Precies tien jaar geleden lag het stadsplan van Gent op de tekentafel van de Franse lichtarchitect Roland Jéol. Hij ontwierp voor de stad een lichtplan. Lichtbakens aan de ‘poorten’ waar men de stad in of uit gaat (de Dampoort, het Rabot…), een verlichte skyline voor Gent, lichtreliëf en -variatie in de monumentenverlichting, gedempt licht in de woongebieden…

Het lichtplan is ondertussen al enkele jaren gerealiseerd. Gent kaapte er dan ook internationale erkenningen mee weg.

Voor nachtfotografen is Gent een cadeau. Mooi gedoseerde lichthoeveelheden, een spel van kleurentemperaturen, ruimte in de stad en volop gelegenheid om nadien nog wat te babbelen bij een pintje. Wat ook gebeurde.

We waren met vijftien. Vijfenveertig statiefpoten, precies.

Voordeel aan digitale beelden zal wel zijn dat je ze ‘taggen’ kan. Van keywords voorzien en ze zo meteen te voorschijn toveren.

Kijk, Jaap Kruithof is overleden. Vanmorgen. Hij werd 79. Moraalfilosoof.

Toen ik professor Kruithof fotografeerde, maakte ik kennis met deze merkwaardige man. Grove bewegingen, een erudiete geest, een norse, linkse denker. Hij kocht ooit de woning van een optieker. En tussen de schuifjes en schuiven van diens optiekzaak vond de professor zijn plek. Ik fotografeerde hem, analoog.

Een maand na de publicatie ontmoette ik hem opnieuw. “Foto’s zijn van het moment”, zei hij me, “wat zouden ze me interesseren?”.

Als knaap in het fotovak had ik geen respons. Vandaag zou ik graag met hem in discussie treden. Hem begeesteren voor de getuigenis van het moment. Al zou ik de professor moeilijk hebben kunnen overtuigen.

Het waren bijzondere momenten in mijn zoeken naar fotografische volwassenheid. Ik reisde van Kruithof naar Etienne Vermeersch en Leo Apostel. Schitterende mensen, waar Vlaanderen dankbaar om mag zijn, en met wie ik het zo graag oneens ben.

Zou ik nog ergens het beeld van Kruithof terugvinden kunnen?

Leo Apostel fotografeerde ik naast zijn sloffen. Etienne Vermeersch na een babbel over zijn kippen. Jaap Kruithof bij de brillen.

Mooie herinneringen bewaar ik aan deze gemeente aan de Schelde. Als geen andere gemeente leeft Temse met ‘de stroom op de schoot’. Huizen kijken uit op het water, er is de kade, de brug die alle afspraken aan de overkant hypotheceert… Ik leerde er via de fotolessen een paar honderd mensen kennen. Het was een fantastische tijd!

Toen ik voor het eerst in Temse kwam en me niet oriënteren kon, stopte ik bij dit gebouw, het gemeentehuis. Ondertussen is het mooi gerestaureerd. Het wijst de weg naar de wolken.

Fotografen weten het als geen ander. Licht wordt maar zichtbaar in contrast tot duisternis. Toegepast op het leven, klinkt dit nogal fatalistisch.

Laten we toch het jaar starten met iets moois: