Archive for the ‘Cursisten’ Category
In het bos…
Net hebben we de langste dag van het jaar gehad. De zomerwende is alweer voorbij; de avonden worden al korter.
Rond deze tijd eindigen ook de cursussen in het volwassenenonderwijs. Als afsluiting van zo’n cursus zouden we eens een avondje het bos intrekken. Niet om er te ravotten, maar veel verschil maakte het niet uit toen we met ons groepje over de krakende takken stapten. We sleurden zes flitstoortsen mee. En apparatuur om ‘mist’ in de bomen te jagen. Ja, het werd zoeken en kijken om tot een juiste lichtbalans te komen tussen mist, model en de boomschors op de voorgrond.
Na een paar uur voorbereiding konden we dan die ene foto maken. Een avond lang werken voor één beeld.
Het is de realisatie van volgende fotografen: An Willems, Koen Willaert, Liliane Van Waes, Stefaan Van den Bossche, Alex Van den Berghe, Leen Van Den Abeele, Jorn Urbain, Brecht Traen, Kurt Thanghe, Ann Strobbe, Saartje Sonck, Margot Martens, Marijke Gasthuys en Henk Beaurain.
Heerlijk is het te fotograferen met zo’n ‘bende’.
Chocomousse!
Gisteren een smakelijke avond meegemaakt.
Ons groepje Objectfotografen zette gisteren de tanden in een lekker onderdeel van de productfotografie, namelijk de culinaire fotografie. We zouden een kookboekje illustreren. Neen, niet ons initiatief, maar wel van Ruth en een aantal collega’s die reumapatiënten op die manier voedingsadvies willen verstrekken. Wij, wij beten ons vast in de fotografie.
Dertien fotografen, zeven studiosets, een ‘onderdrukte drukte’.
Een peloton koks toverde in een mum van tijd de gerechten klaar. En dresseerde tot het een lust voor het oog werd.
Ons groepje fotografen deed waanzinnig goed werk. Het resultaat zal ongetwijfeld prachtig worden.
Henk liet alvast even in zijn kaarten kijken. Hij toont ons een eerste fotootje van de chocomousse.
Foto Henk Beaurain:
Zacht flitsen
Posted by Alex in Cursisten, Geen rubriek, flitsen on april 30th, 2010
Ik schets u even de situatie. (Alhoewel mij soms de vraag bekruipt of er, behalve ikzelf, nog mensen geïnteresseerd zouden zijn in mijn bedenkingen rond het flitswerk).
Van Ilse wou ik dit portretje maken. Eén zon, één flitser, het is vaak de mooiste lichtopstelling, zeker voor een gaaf portretje.
Als ik één rechtstreekse flitser gebruiken zou, rechts van mij, dan zouden de schaduwen heel hard en diep aftekenen. Schaduwen mogen, moeten zelfs, maar het mogen geen zwarte randen worden in het gelaat.
Dan maar tussen flitser en model een diffusiescherm geplaatst. Dat neemt op zich al een stopje licht weg van de flitser. Als je het diffusiescherm echt wil laten renderen, moet de flitser een beetje achteruit. Anders beflitst hij een te beperkt deel van het diffusievlak. En dus opnieuw verliest het flitslicht aan kracht. Tot het niet meer volstaat.
Sinds kort los ik dit op met twee flitsers die bovendien wel dicht bij het diffusiescherm mogen staan. Met twee flitsers vergroot je de lichtoppervlakte. Zo raakt het diffusiescherm toch ruim genoeg beflitst. En met een ruim beflitst diffusiescherm blijven de schaduwen weliswaar leesbaar maar worden ze heel wat zachter dan met rechtstreekse flits. In essentie blijft het één lichtbron: het diffusiescherm.
Schaduw flitsen
Neen, schaduwen kan je niet flitsen. Wat wel kan, is de lichtrichting zodanig aanpassen dat er minder licht valt waar je dit ook hebben wil.
Bij de foto van Pieter richtte Lies, die de flitser aan de rechterkant hanteerde (en die ons nadien trakteerde op een stuk lekkere wortel-en-notentaart die ze samen met Mieke had gebakken), de flitser lichtjes naar boven. Zelf zorgde ik ervoor dat het omgevingslicht een extra stopje minder kreeg waardoor de duisternis inviel. Gevolg: Pieter in het licht van de flitsers, in een sandwich van duisternis.
Zonder zon
Het einde van een zonnige avond kan best grijs zijn. De bewolking schuift voor de zon en meteen rest er enkel nog wat richtingloos restlicht.
Heel direct licht is een gesel voor een fotograaf; diffuus licht al evenzeer.
Dan halen we maar het flitslicht boven. Jeroen zag het zitten om zich een beetje ’spooky’ te laten beflitsen. Eigenlijk had er nog een flitslichtje over de kasseien moet strijken, maar daarvoor zouden we nog enkele extra flitsers nodig hebben gehad.
De zon zien zakken…
Het zijn prachtige avonden dezer dagen.
Ik maak er graag gebruik van om met cursisten buiten te fotograferen. Er is nog wat licht, het is niet al te koud…
Om tegen de zon in te kunnen fotograferen, wordt vaak te lang gewacht, tot de zon te zwak is geworden. Beter is iets vroeger de zon in de ogen te kijken en een paar stopjes onder te belichten. Het draagt bij tot de avondlijke sfeer.
Jawel, we hebben een paar flitsertjes aan ons toestel gekoppeld om Els te verlichten. Eentje van vooraan rechts; een andere van links achteraan. Het was kiezen: zouden we heel zachtjes flitsen, door een diffusiescherm bijvoorbeeld? Of zouden we het hardere, rechtstreekse licht aandurven. We opteerden voor het laatste. En kijk…
Examenfoto
Publiceren, het heeft een magisch trekje.
Ik herinner me nog mijn allereerste foto in de krant. Op zo’n moment gebeurt er iets wat je niet in de hand hebt. De foto bereikt duizenden ogen. Valt hij op? Of net niet? Legt iemand de link met de fotograaf?
De magie van het publiceren went. Na enige tijd kan je dat zelfs aardig relativeren. Het blijft vluchtig, toevallig, slechts een ogen-blik van belang. En toch.
Vorige zaterdag bladerde ik in de krant. Zag ik daar een foto die me vertrouwd voorkwam. Niet moeilijk dat er enige herkenning optrad, want vorige maand heb ik die foto nog gequoteerd. Punten aan toegekend vanwege een examenfoto.
Ik geef dolgraag les aan mensen die starten in de fotografie. Niks mooier dan de beeldwereld te openen. Met zo’n beginnende groep gaan we eerst door het diepe dal. We verlaten de automatische en halfautomatische lichtmetingen en leren kijken, inschatten en de knopjes en wieletjes van de camera begrijpen en hanteren. Tot we bewust kunnen lichtmeten en de belichting instellen. Geen techniek om de techniek, maar om de bewustere foto.
Als ik dan, na zowat twintig lessen, de foto’s zie liggen, verspreid over de tafels van een leslokaal, dan kan ik blij én ontroerd zijn. Want alle foto’s zijn manueel belicht. Iedereen werkt zorgzaam, nauwlettend oordelend wat wel en niet in beeld komt. En elke foto is een poging om bijzonder te zijn, om te raken.
Daar lag ook de foto van Katrijn. En die foto zag ik terug in de krant van zaterdag.
Ik kan me zo ongeveer inbeelden welk gevoel er in Katrijn omging. Huppelend door de dag. En ‘heb je vandaag de krant gezien?’
Het is voldoende om voor goed door de fotomicrobe gebeten te zijn.
Eigenlijk zou ik het vaker moeten doen: berichten over cursisten die schitteren.