Archive for the ‘studio’ Category
Flitsen (1)
Flitsen in studio. Geen onderwerp heeft me al meer tegenwerpingen opgeleverd en dan vooral van fotografen die het ooit anders gewend waren. Die geproefd hebben van het continue licht bij het maken van portretten.
Gelijk hebben ze. Ook ik ben grote voorstander van continu licht, maar het vergt heel verfijnd materiaal. Niet de lampen die voor meer hitte zorgen dan licht. Geef me dan maar de lichtprik, de studioflash, de millisecondenschicht.
Waarom was permanent licht zoveel beter? Eigenlijk zou het antwoord moeten zijn: omdat de kwaliteit van het licht mooier is. Maar dat is zo’n moeilijk meetbare factor dat je daarmee nooit gelijk halen kan. En het gebruikelijke antwoord is: omdat ik als fotograaf dan tenminste de schaduwen zie.
Nu, dit laatste is een vals argument als het om studiosituaties gaat. Een fotograaf kan zich trainen om de schaduwen te zien aan de hand van het pilootlicht. Van een fotograaf mag die lichtgevoeligheid worden verwacht.
Schaduwen laten zien, of juist opheffen, het behoort tot de lichtmogelijkheden in studio.
Robe, mooi van zichzelf, liet het licht over zich komen. Zelf vindt ze het schaduwloze beeld het bevalligst:
Maar Robe is ook een prima model om precies met schaduwen te werken. We probeerden het even uit:
Studiofotografie is een makkie, als Robe er is.
Oedoededa?
Wie lesgeeft, komt in contact met tal van versies van onze taal.
Een keertje werd voor mijn neus ‘de sluiter’ quasi simultaan vertaald in ‘a… de sluutre’.
Op zich niet erg dat er wat couleur locale doorklinkt in de fotografie. Tenslotte blijft de beeldtaal de meest internationale taal. Zonder taalbarrières, met minimale cultuurdrempels.
Bovendien vind ik alles minder erg dan het fonetisch sms-taaltje dat ook volop in mails doordringt. Van ‘oeist’, over ‘waseide’ en ‘oedoededa’. Vraagtekens zijn uiteraard al lang afgeschaft.
Op donderdagavond ben ik met mijn cursisten bezig met Objectfotografie. We duikelen dan in de donkere studio, bouwen er op een tafel ons mini-studiootje, zeulen met lichtstatieven en flitstoortsen en storten er het licht over de voorwerpen die we in beeld willen brengen. We discussiëren over kleurentemperaturen, de hardheid van het licht en de dikte van de reflectielijntjes in het glas.
Toen ik laatst een fotootje uit zo’n les liet zien, vroeg iemand kort maar krachtig ‘oedoededa?’
Om welk voorwerp ging het dan wel? We hadden een tandenborstel met een transparant steeltje voor de camera gezet en zouden die fotograferen. Liefst met een beetje kleur. Dit was onze allereerste opname:
Hoe krijg je nu kleur in dat wittransparante steeltje?
Vrij eenvoudig. Vlak achter onze tandenborstel werd de énige lichtbron opgesteld: een flitstoorts met een grote softbox ervoor.
Tegen het zeil van die softbox kleefden we een zwart kartonnetje, ietsje groter dan wat onze beeldhoek dekt. Ik schat dat het kartonnetje 15 x 15 cm was.
Naast het karton, onder, boven en opzij, kleefden we doorzichtige, transparante, gekleurde stroken. Mooi tegen het zeil van de softbox aan.
En ziehier het resultaat:
Jozefien en Elise
Zo gaat dat. Met een hele groep samen in de humaniora, en dan gaat elk zijn weg. Heel af en toe blijft er een vriendschap overeind. De ene studeert in Gent, de andere binnenkort in Parma. Maar het blijft leuk elkaar weer te zien.
Hoe vat je zoiets in beelden?
Mira
Mira, ik leerde er destijds over in de Itinera. Mira betekent ‘wondermooi’ en de staartster met die naam wordt dan ook als ‘de wonderbaarlijke’ omschreven.
Destijds trokken mijn ouders met mij, mijn broer en zus naar ‘de fotograaf’, toen we respectievelijk iets meer dan een jaar oud waren. Zowat de leeftijd van Mira nu.
Foto’s op die leeftijd worden al heel snel herinneringen. Mira kwam op zaterdag naar de studio. Pas van donderdag zette ze haar eerste stapjes alleen. Vier nog wel. In de studio dreef ze haar aantal op tot zeven. Sinds maandag stapt ze echt alleen. “Die foto, toen kon je net je eerste stapjes zetten…”
De verleiding is groot om bij kinderportretjes op zoek te gaan naar expressie op het gelaat. Daar is niks op tegen. Soms brengt het echter de beeldcompositie in verdrukking.
Gelukkig is er dan de training uit de fotoschool. “Goeie driehoek in dat beeld”, zou de compositieleraar hebben gezegd.
Zwanger
Negen maanden en dan is er enkel de herinnering. En eventueel wat foto’s.
Een zwangere fotograferen is telkens een fotografische uitdaging. Elke fotoshoot is dat wel, maar een zwangerschapsshoot is altijd een beetje bijzonder. Het gaat eens niet om de expressie in het gelaat, wel om het lichaam, het buikje.
Een zwangerschapsshoot kan je natuurlijk op vele manieren benaderen. De vader erbij; broertje of zusje van de op komst zijnde baby erbij… Of de zwangere alleen, puur de lijfelijke herinnering.
De zwangere rondingen vragen om als silhouet te worden afgebeeld. Ik vind het wel eens mooi op zo’n moment een kleurenfoto kleurloos te maken. Nee, de foto werd niet omgezet naar zwartwit. Hij bestaat enkel uit het witte licht op de achtergrond en het donkere silhouet.
Of met een heel klein beetje kleur. Niet eens de huidtinten. Enkel wat kleurreflectie.
zijn/haar
Een ’special request’. Een blogleesster die bogen kan op een academische vorming leest deze blog met een analytische bril. Dat er meer vrouwen dan mannen in beeld komen, wees haar telling uit.
Het zal wel kloppen. Nu, geen haar op mijn hoofd en dat van Tony (model) dat eraan denkt hierin een evenwicht na te streven. Fotografie is nu eenmaal het subjectieve medium bij uitstek. Gevoel, interesse, aard… het zit allemaal in de ‘kijk op de dingen’.
Bovendien lokken sommige modellen een beeld uit. Waar je bij Tony nooit aan zou denken, komt bij Elke heel spontaan.
Een foto met opzwiepende haren is in een eerste studiolesje het moment om beweging in de poses te brengen. Studio appeleert blijkbaar aan verstilde, gecontroleerde poses. Onberekenbare posities, werken op de fractie van het moment, het hoort niet spontaan bij het imago dat studiowerk heeft. Toch is het leuk dat al van bij het begin te integreren.
Eenvoud is de basis
Een portretje in studio behoeft geen grootse opstellingen.Ik vind het trouwens in een studio telkens een uitdaging met amper een paar flitsjes tot een fraai resultaat te komen.
Vorige woensdag hebben we met zo’n basic studio-opstelling gewerkt. Heel eenvoudig. Een rol wit achtergrondpapier. Flits erop gericht. Een softbox op het model. En dat was het. De achtergrond kreeg wat meer licht dan het model, kwestie van mooi wit te blijven.
Ik stel het iets te simpel voor, ik weet het. Bovendien ben ik voor mijn cursisten nogal veeleisend in studio. Kadreren, scherpstellen, afdrukken, de instellingen van de camera, de witbalans, ik wil het allemaal nogal strak gestructureerd. Maar dat loont. En het levert al van bij de eerste studioshoot oogstrelende resultaten op. (Hoe was de titel van deze blog ook al weer?)
Voor het eerst in studio
Soms probeer ik wel eens te analyseren hoe ik zelf leerde portretteren. Hoe ik tot inzicht kwam, hoe ik leerde omgaan met een model, waarop creativiteit is gestoeld?
Dan kom ik wel eens tot de vaststelling dat ik de meeste houvast heb aan de saaiklassieke oefeningen in studio. Een achtergrond verlichten, apart van de modelverlichting. Soorten verlichting combineren, de theorie over de verzachting en de verharding van de verlichting…
Het klinkt niet swingend en het levert geen glamourresultaten op. Maar iets zegt me dat een shortcut naar flitsende portretten niet mogelijk is. Vaak ook niet nodig is.
Fotografie is een eerlijk vak. Je leert het stap bij stap. Elke trede die je overslaat, is verlies.
Gisteren waren we een avondje in studio. Met mensen die dit ‘voor het eerst’ ervoeren. Een studio is donkere doos. Alle licht maak je zelf. Weten en proberen, en gaandeweg de smaak krijgen van het portretteren.
Sabrina zag het helemaal zitten.
Margot al evenzeer.
