Een eerste mooie lenteavond. Zullen we die laatste, zwakke zon maar vangen op de gevel van een mooi gebouw?

Bruggen over de Schelde, het zou een mooie fotoreeks kunnen worden.

De brug over het breedste stuk van de Schelde ligt in Temse. Daar werd al in 1870  door Gustave Eiffel (jawel, van de Eiffeltoren) een spoorwegbrug over de Schelde geworpen. Ook voetgangers konden erover. Auto’s in die tijd uiteraard niet.

In de tweede wereldoorlog werd de brug om strategische redenen vernield. Ze werd echter opnieuw gebouwd en werd met haar 365 m lengte de langste brug van het land. Het was een brug met een spoorwegovergang en twee rijstroken.

Het autoverkeer nam echter toe. Een tweede brug, met nog eens twee rijstroken, drong zich op. Sinds vorig jaar is ze in gebruik.

Ik kwam nog een keertje langs Temse en zag dat de nieuwe brug - 374 m lang en dus nu de langste van ‘t land - ’s avonds een ander lichtkleurtje kreeg dan de kade langs de Schelde. Gewoon een beetje hogere kleurentemperatuur, maar het zorgt wel voor een mooi ‘kleurreliëf’.

Sommige gebouwen kleuren hun omgeving. Zo ook het knappe gebouw van Niko in Sint-Niklaas. Een stralend gebouw, aan de rand van de snelweg.

Het vraagt erom gefotografeerd te worden.

Het viel me op, gisteren nog, hoe vroeger het al donker wordt. De zonnewende is inderdaad al een maand voorbij.

Licht van binnen, licht van buiten, de balans verschuift dagelijks. Vanaf september wil ik er me met een tiental mensen in verdiepen. Elke zaterdagvoormiddag. Als het aanzwellende licht het profiel van de gebouwen tekent…

Deze foto nam ik op midzomernacht.