Waarom alles zo moeilijk maken als het ook vanzelf kan? Vaak moet ik cursisten overtuigen om de automatische lichtmeting van hun camera niet te vertrouwen.

Vorige week maakte ik een reeksje ‘didactisch materiaal’. Allemaal foto’s die de mist zouden ingaan als ik de intenties van de lichtmeter had gevolgd. Eén voorbeeldje daaruit: tegenlichtfoto’s.

Was het maar waar dat die kijkstrook gebouwd werd om te gluren. Neen, het is een kijkgat in een bunker die deel uitmaakt van de Atlantic Wall. Zicht op de open zee.

Zonder die ontnuchterende uitleg is een foto toch mooier, niet?

Gisteren weer op nachtfototocht getrokken. In een relatief veilige stad als Gent. Toch een luxe dat dit kan, zonder al te groot risico. We waren in groep, een toffe ‘bende’.

In steden als Detroit moet je er niet aan beginnen. ’s Avonds over straat trekken met een fototas, toestel om de nek. Detroit is niet voor niks ‘motor town’. Je bekijkt, eens het donker wordt, de stad best vanuit de wagen.

Nooit zal je denken: vanavond trek ik naar de stad en ik wil er een foto maken zoals deze.

Een dergelijk beeld is er plots. Het is er niet voor iedereen. Enkel voor wie er attent voor is. Voor wiens oog in foto’s kijkt. Voor wie abstractie maakt en denken gaat in termen van donker en licht, volumes en silhouetten. Zoals Marleen deed, bij dit beeld. Mooi beeld!

Een mens moest eens vaker in de straten verdwalen, om Wannes Van de Velde te citeren. “De klank van de stad maakt mijn ziel amoureus”. Een monument van een zin. Van een monument van een mens.

Melle. Het kruispunt van de weg van Gent naar Brussel met de bochtige weg naar Geraardsbergen. En op die hoek een brouwerij met, geschilderd op de gevel, enkele roze olifantjes. Delirium Tremens, zo heet één van de bieren die hier worden gebrouwen.

Brouwerij Huyghe, die al bestaat sinds 1655, is niét één van die vele lokale brouwerijtjes die ons land in de vorige eeuw rijk was. Het bedrijf oogt heel ambachtelijk maar het imago in het buitenland is meer dan hip. In de zakenwijken Akasaka en Roppongi, in Tokio, werden recent twee Delirium Cafés opgestart. De Japanse klanten slagen er al in ‘Gezondheid’ te roepen, zo lees ik in een reportage van Ben Vinken.

Brouwerij Huyghe met z’n Delirium Tremens: getuigenissen uit ‘Beer Paradise’. Om fier op te zijn!

Bij wijze van ode, enkele foto’s.