Flitsen in studio. Geen onderwerp heeft me al meer tegenwerpingen opgeleverd en dan vooral van fotografen die het ooit anders gewend waren. Die geproefd hebben van het continue licht bij het maken van portretten.
Gelijk hebben ze. Ook ik ben grote voorstander van continu licht, maar het vergt heel verfijnd materiaal. Niet de lampen die voor meer hitte zorgen dan licht. Geef me dan maar de lichtprik, de studioflash, de millisecondenschicht.
Waarom was permanent licht zoveel beter? Eigenlijk zou het antwoord moeten zijn: omdat de kwaliteit van het licht mooier is. Maar dat is zo’n moeilijk meetbare factor dat je daarmee nooit gelijk halen kan. En het gebruikelijke antwoord is: omdat ik als fotograaf dan tenminste de schaduwen zie.
Nu, dit laatste is een vals argument als het om studiosituaties gaat. Een fotograaf kan zich trainen om de schaduwen te zien aan de hand van het pilootlicht. Van een fotograaf mag die lichtgevoeligheid worden verwacht.
Schaduwen laten zien, of juist opheffen, het behoort tot de lichtmogelijkheden in studio.
Robe, mooi van zichzelf, liet het licht over zich komen. Zelf vindt ze het schaduwloze beeld het bevalligst:
Maar Robe is ook een prima model om precies met schaduwen te werken. We probeerden het even uit:
Studiofotografie is een makkie, als Robe er is.